เรื่องเล่าคู่รักบาร์เบียร์พัทยา กับคืนเงียบผิดปกติที่ทางสามแพร่ง

คืนวันหนึ่งราวตีสองกว่า ๆ หลังเลิกงานจากบาร์เบียร์แถวพัทยากลาง มาร์ค กับ ลีน่า คู่รักวัยปลายยี่สิบ ตัดสินใจกลับห้องเช่าด้วยมอเตอร์ไซค์คันเดิม เส้นทางเดิมที่ใช้ทุกวัน ไม่มีอะไรพิเศษ
แต่คืนนั้น…บรรยากาศมันนิ่งเกินไป

เสียงเพลงจากบาร์ที่ควรจะยังเล็ดลอดออกมา กลับเงียบเหมือนถูกปิดพร้อมกันทั้งซอย ไฟถนนสีส้มส่องแค่พอเห็นเงารถทอดยาวบนพื้น มาร์คบอกภายหลังว่า ตอนนั้นไม่ได้กลัว แค่รู้สึกเหมือน “เมืองหยุดหายใจ”

อาถรรพณ์ทางสามแพร่ง คนแปลกหน้าที่ยืนอยู่ตรงทางสามแพร่ง

ก่อนถึงห้องเช่าประมาณสองร้อยเมตร มีทางสามแพร่งเล็ก ๆ ที่พวกเขาผ่านประจำ ปกติจะไม่มีใครยืนตรงนั้น
แต่คืนนั้น มีผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่

ไม่โบกมือ ไม่เรียกรถ
แค่ยืนหันข้าง ใส่เสื้อสีเข้ม กางเกงขายาว ดูสะอาดเกินกว่าคนแถวนั้นในเวลานั้น

ลีน่าจำได้ว่า สิ่งที่แปลกไม่ใช่หน้าตา แต่เป็น “ท่าทาง”
เขายืนนิ่ง เหมือนไม่ได้ยืนรออะไร

มาร์คชะลอรถโดยไม่รู้ตัว ขับผ่านไปช้า ๆ
ทั้งคู่ไม่ได้คุยกัน
แต่รู้สึกเหมือนคิดเรื่องเดียวกันว่า

คนนี้…ไม่เหมือนคนที่ควรอยู่ตรงนี้

เสียงที่ไม่ได้ยิน แต่รู้สึกว่ามี

พอรถผ่านทางสามแพร่งไปได้ไม่ถึงสิบเมตร ลีน่าหันกลับไปมอง
ไม่มีใครอยู่ตรงนั้นแล้ว

ไม่มีเสียงฝีเท้า
ไม่มีเสียงเดินหนี
เหมือนเขาไม่เคยยืนอยู่ตรงนั้นตั้งแต่แรก

มาร์คบอกว่า มือเขาเย็น ทั้งที่อากาศไม่ได้หนาว
เขาจำได้แค่ว่า ตอนนั้นมองไมล์รถขึ้นเลข 28 พอดี
ส่วนลีน่ามองนาฬิกา เป็นเวลา 02:14

ทั้งคู่ไม่ได้พูดอะไรจนถึงห้อง
แต่คืนนั้น ลีน่าฝันเหมือนเดิมซ้ำกันสามรอบ
เป็นภาพทางแยก
ไฟถนน
และเงาคนที่ไม่หันหน้าให้ดู

อาถรรพณ์ทางสามแพร่ง หลังจากคืนนั้น สิ่งเล็ก ๆ เริ่มเปลี่ยน

สองวันถัดมา มาร์คถูกเรียกเปลี่ยนกะกะทันหัน จากกะกลางคืนไปกะเย็น
ลีน่าได้ทิปก้อนใหญ่ผิดปกติจากลูกค้าคนเดิมถึงสามครั้ง
เงินที่คิดว่าจะไม่พอ กลับพอแบบเหลือเศษ

“มันไม่ใช่โชคดีแบบเฮง ๆ” ลีน่าเล่า
“แต่มันเหมือนมีอะไรดันเราออกจากจุดเดิม”

ทั้งคู่กลับไปดูทางสามแพร่งนั้นอีกครั้งตอนกลางวัน
ไม่มีอะไร
เป็นแค่แยกธรรมดา
แต่พอถามคนแถวนั้น ทุกคนตอบเหมือนกันว่า
กลางคืน…ไม่มีใครยืนตรงนั้น

ความรู้สึกที่ไม่กล้าพิสูจน์

มาร์คบอกว่า เขาไม่อยากรู้ว่าคืนนั้นคืออะไร
เพราะแค่รู้ว่า “มันไม่ได้ตั้งใจทำร้าย” ก็พอแล้ว

หลังจากเหตุการณ์นั้น ลีน่าซื้อธูปมาไหว้เจ้าทางก่อนผ่านทางแยกทุกครั้ง
ไม่ได้ขออะไร
แค่บอกว่า “ขอผ่านเฉย ๆ”

และแปลกดี…ตั้งแต่นั้นมา
ชีวิตไม่ได้ดีขึ้นแบบก้าวกระโดด
แต่ไม่เคยตกลงไปเหมือนก่อน

บางคืน ถ้ารถจอดติดไฟแดงใกล้ทางสามแพร่ง
ทั้งคู่จะเผลอมองกระจกหลัง
โดยไม่ได้นัดหมาย

ไม่รู้เหมือนกันว่ามองหาอะไร
หรือกลัวว่าจะเห็นใคร…อีกครั้ง