สายน้ำจากภูเขาด้านหลังที่ไม่มีใครมองเหมือนเดิม

เช้าวันหนึ่งราวเก้าโมง บริเวณพื้นที่ส่วนบุคคลติดชายเขาริมอ่าวทะเลปิดแห่งหนึ่งในจังหวัดชุมพร เสียงเครื่องจักรกำลังทำงานสลับกับเสียงลมทะเลที่พัดเข้ามาเป็นพัก ๆ

ตอนแรกมันก็เป็นเพียงงานเจาะน้ำบาดาลธรรมดา

อย่างน้อยทุกคนก็คิดแบบนั้น

นายดิเรก อินอำนวย พร้อมลูกทีมอีกเจ็ดคนเดินทางเข้าพื้นที่ตั้งแต่เช้า หลังได้รับการว่าจ้างจากนายหัวเอ๋ให้เข้ามาขุดเจาะน้ำบาดาล เพื่อจัดหาน้ำสำหรับคนงานในพื้นที่

ไม่มีใครคาดคิดว่าสุดท้ายแล้ว เรื่องที่ถูกพูดถึงมากที่สุดในวันนั้นจะไม่ใช่เรื่องงานเลย

น้ำบาดาลศักดิ์สิทธิ์ งานที่เริ่มจากความจำเป็นของคนในพื้นที่

พื้นที่ตรงนั้นค่อนข้างเงียบ

ด้านหลังเป็นภูเขาสูงทอดยาว ส่วนด้านหน้ามองออกไปเห็นอ่าวทะเลที่คลื่นแทบไม่กระเพื่อม

มีเพียงเสียงนก เสียงลม และเสียงเครื่องเจาะที่ทำหน้าที่ของมันไปเรื่อย ๆ

คนงานบางคนยืนคุยเรื่องอากาศ บางคนหยอกล้อกันตามประสาคนทำงานภาคสนาม

ทุกอย่างดูเป็นวันทำงานปกติ

กระทั่งน้ำใต้ดินเริ่มถูกสูบขึ้นมาตรวจสอบ

ตอนนั้นเองที่บรรยากาศเริ่มเปลี่ยนไปทีละนิด

ค่าน้ำที่ทำให้บทสนทนาเปลี่ยนเรื่อง

หลังจากตรวจวัดคุณภาพน้ำเบื้องต้น ทีมงานพบว่าน้ำจากชั้นใต้ดินแห่งนี้มีแร่ธาตุอยู่ในระดับค่อนข้างสูง

คนในทีมหลายคนมองหน้ากัน

ไม่ใช่เพราะตกใจ

แต่เพราะมันดีกว่าที่คาดไว้

ระหว่างที่ทุกคนกำลังพูดคุยถึงเรื่องคุณภาพน้ำ นายหัวเอ๋ก็เดินเข้ามานั่งใต้ร่มไม้ใกล้จุดทำงาน ก่อนจะเล่าเรื่องหนึ่งขึ้นมาแบบสบาย ๆ

เขาบอกว่าคนในตำบลเชื่อกันมานานแล้วว่า สายน้ำใต้ดินบริเวณนี้มีต้นกำเนิดจากแหล่งน้ำบนภูเขาด้านหลัง

ภูเขาที่หลายคนในพื้นที่ให้ความเคารพ

บางครอบครัวส่งต่อเรื่องเล่านี้กันมาหลายรุ่น

ตอนแรกหลายคนก็ฟังผ่าน ๆ

แต่พอเรื่องถูกเล่าต่อ ความสนใจกลับเพิ่มขึ้นอย่างประหลาด

เมื่อความเชื่อเริ่มเดินทางจากคนหนึ่งสู่อีกคน

นายหัวเอ๋เล่าว่า ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาเคยได้รับสิ่งดี ๆ หลายครั้งหลังเดินทางไปยังบริเวณต้นน้ำบนภูเขา

เขาไม่ได้พูดว่ามันเกี่ยวข้องกันโดยตรง

ไม่ได้ยืนยันอะไรทั้งนั้น

เพียงแค่เล่าประสบการณ์ที่ตัวเองจำได้

แต่แปลกตรงที่หลังจากนั้น คนรอบข้างเริ่มหยิบเรื่องของตัวเองขึ้นมาเล่าบ้าง

บางคนบอกว่าเคยผ่านพื้นที่นี้แล้วรู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก

บางคนบอกว่าผู้ใหญ่ในบ้านก็เคยพูดถึงภูเขาลูกนี้เหมือนกัน

ยิ่งคุย เรื่องก็ยิ่งแตกแขนง

จนบางช่วงเหมือนทุกคนกำลังช่วยกันต่อจิ๊กซอว์ของเรื่องเดียวกัน

ทั้งที่ไม่มีใครรู้ว่าภาพสุดท้ายควรเป็นแบบไหน

น้ำบาดาลศักดิ์สิทธิ์ บางครั้งคนเราก็เชื่อ เพราะเห็นคนอื่นเชื่อ

มีนักจิตวิทยาหลายคนอธิบายว่า เมื่อคนในกลุ่มเริ่มเชื่อสิ่งใดสิ่งหนึ่งพร้อมกัน ความคิดของคนอื่นในกลุ่มก็มักได้รับอิทธิพลตามไปด้วย

วันนั้นก็คล้ายกัน

จากเรื่องน้ำบาดาล กลายเป็นเรื่องภูเขา

จากเรื่องภูเขา กลายเป็นเรื่องความเชื่อ

จากความเชื่อ กลายเป็นเรื่องราวที่แต่ละคนเริ่มหาความเชื่อมโยงด้วยตัวเอง

ผมเองอ่านเรื่องนี้แล้วก็อดคิดไม่ได้ว่า ถ้าตอนนั้นไม่มีใครพูดถึงสายน้ำศักดิ์สิทธิ์เลย ทุกคนจะยังมองน้ำบ่อเดิมด้วยสายตาแบบเดิมหรือเปล่า

ไม่รู้ว่าบังเอิญหรือเป็นเพราะธรรมชาติของมนุษย์

แต่บางครั้งเรื่องเล่าก็ทรงพลังกว่าข้อเท็จจริงที่อยู่ตรงหน้า

ช่วงเย็นก่อนแยกย้ายกลับบ้าน เครื่องเจาะถูกปิดลง เหลือเพียงเสียงลมทะเลกับเงาภูเขาที่ทอดยาวบนพื้นดิน

ไม่มีใครพูดถึงโชคหรือเรื่องลี้ลับอีกแล้ว

แต่หลายคนยังหันกลับไปมองภูเขาด้านหลังเป็นครั้งสุดท้าย

เหมือนกำลังพยายามหาคำตอบบางอย่างให้ตัวเอง

ส่วนคนที่ชอบติดตามเรื่องราวเกี่ยวกับเหตุบังเอิญ ความเชื่อ หรือผู้คนที่กำลังมีเรื่องดี ๆ เข้ามาในชีวิต ก็มักแวะเข้าไปดูที่หน้า /ตรวจผลสลาก/ อยู่เป็นระยะ ๆ เผื่อจะเจอเรื่องเล่าที่ทำให้ต้องหยุดคิดเหมือนกับสายน้ำใต้ดินในเช้าวันนั้น