เช้าวันแรงวันดี กับเรื่องที่ทำให้ซอย 4 ถูกพูดถึงไม่หยุด

เช้าวันเสาร์อากาศเย็นกว่าปกติเล็กน้อย ลมพัดผ่านถนนคอนกรีตในหมู่บ้านจัดสรรแห่งหนึ่งชานเมืองจนใบไม้แห้งปลิวไปตามทาง

วันนั้นเป็นวันเสาร์ 5 ซึ่งคนเฒ่าคนแก่หลายคนมักพูดกันว่าเป็นวันเหมาะแก่การทำบุญ สวดมนต์ หรือประกอบพิธีตามความเชื่อส่วนบุคคล

แต่สิ่งที่คนในหมู่บ้านพูดถึงกันตั้งแต่เช้า กลับไม่ใช่เรื่องอากาศ ไม่ใช่เรื่องตลาดนัด และไม่ใช่เรื่องการเมือง

ทุกสายตากลับหันไปที่ซอย 4

ซอยท้ายสุดของหมู่บ้าน

ซอยที่หลายคนไม่อยากเดินผ่านหลังพระอาทิตย์ตก

และเป็นซอยที่นายบุญสนอง วัย 44 ปี อาศัยอยู่กับครอบครัวมานานกว่า 12 ปี

ผมเองตอนอ่านเรื่องนี้ครั้งแรกก็แอบสงสัยอยู่เหมือนกันว่า ทำไมบ้านหลายหลังถึงปล่อยว่างมานานขนาดนั้น ทั้งที่ทำเลไม่ได้แตกต่างจากซอยอื่นเลย

พอมานั่งนึกอีกที เรื่องบางเรื่องในหมู่บ้านก็อาจมีอิทธิพลต่อความรู้สึกของคนมากกว่าที่คิด

บ้านร้างนำโชค บ้านหลังนั้นยังอยู่ แต่เจ้าของไม่อยู่แล้ว

หากเดินเข้าไปในซอย 4 จะพบว่าบ้านส่วนใหญ่ปิดเงียบ

บางหลังมีหญ้าขึ้นสูงเกือบถึงหน้าต่าง

บางหลังมีเพียงเสียงนกกับเสียงลม

ทั้งที่เดิมทีโครงการนี้มีบ้านมากกว่า 20 หลังในซอยเดียว แต่ปัจจุบันมีคนอาศัยอยู่จริงเพียง 6 ครอบครัวเท่านั้น

ต้นเหตุสำคัญมาจากบ้านหลังหนึ่งที่เคยเกิดเหตุสลดเมื่อหลายปีก่อน

เจ้าของบ้านประสบปัญหาหนี้สินสะสมจนสุดท้ายตัดสินใจจบชีวิตตัวเองภายในบ้าน

หลังจากนั้นเรื่องราวต่าง ๆ ก็ถูกเล่าต่อกันมาเรื่อย ๆ

จากปากต่อปาก

จากคนงานรักษาความปลอดภัย

จากชาวบ้านรุ่นเก่า

จนกลายเป็นตำนานประจำหมู่บ้านไปโดยปริยาย

หลายคนย้ายออก

หลายคนไม่กล้าซื้อ

และบางคนถึงขั้นปฏิเสธดูบ้านทันทีเมื่อรู้ว่าบ้านเป้าหมายอยู่ในซอย 4

เช้าเสาร์ 5 มีของวางอยู่หน้าบ้านมากกว่าทุกครั้ง

เช้าวันนั้น นายบุญสนองตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างนัก

หน้าบ้านหลังที่เป็นตำนานของซอย มีคนทยอยนำของมาไหว้ตั้งแต่เช้า

ทั้งน้ำดื่ม ข้าวสวย ผลไม้ และอาหารคาวหวาน

ไม่มีใครบอกว่าใครเป็นคนเริ่ม

แต่หลายปีที่ผ่านมา คนที่อาศัยอยู่ในซอย 4 จำนวนไม่น้อยมักทำบุญอุทิศส่วนกุศลให้เจ้าของบ้านผู้ล่วงลับ

บางคนเชื่อว่าเป็นการแสดงความเมตตา

บางคนเชื่อว่าเป็นการช่วยให้ดวงวิญญาณไปสู่ภพภูมิที่ดี

ส่วนบางคน…

ก็มีเหตุผลอีกแบบหนึ่ง

คือเชื่อว่าหลังจากทำบุญหรือเซ่นไหว้แล้ว ชีวิตกลับดีขึ้นอย่างน่าประหลาด

ไม่ว่าจะเรื่องงาน การค้าขาย หรือเรื่องโชคลาภ

แน่นอนว่าทุกอย่างพิสูจน์ไม่ได้

แต่เรื่องแบบนี้ยิ่งห้ามก็ยิ่งมีคนเล่า

ยิ่งเล่าก็ยิ่งมีคนฟัง

บ้านร้างนำโชค คนซอย 1 ถึงซอย 3 เริ่มจับตาดูความเปลี่ยนแปลง

ประมาณช่วงสายของวันเดียวกัน เสียงพูดคุยเริ่มดังขึ้นตามร้านกาแฟเล็ก ๆ หน้าโครงการ

หัวข้อที่ถูกหยิบยกขึ้นมาไม่ใช่บ้านร้าง

แต่เป็นคนที่ยังอาศัยอยู่ในซอย 4

หลายคนเริ่มสังเกตว่าบางครอบครัวมีชีวิตความเป็นอยู่ดีขึ้นเรื่อย ๆ

บางคนขยายกิจการ

บางคนปลดหนี้ได้

บางคนได้สิ่งที่ตั้งใจมานาน

จนเกิดคำถามขึ้นเงียบ ๆ ว่า

มันเป็นเพียงความบังเอิญ หรือมีอะไรบางอย่างเกี่ยวข้องกับความเชื่อที่สืบต่อกันมา

แน่นอนว่าไม่มีใครตอบได้

แต่ยิ่งใกล้ช่วงออกรางวัล เรื่องราวเหล่านี้ก็มักถูกหยิบมาพูดถึงเสมอ

โดยเฉพาะเมื่อมีคนแอบกระซิบว่าคืนก่อนเห็นบางคนเดินไปจุดธูปบริเวณหน้าบ้านหลังนั้น

ไม่รู้เหมือนกันว่าจริงแค่ไหน

แต่เรื่องเล่าในหมู่บ้านก็มักเติบโตจากรายละเอียดเล็ก ๆ แบบนี้เสมอ

ความเงียบของซอยท้ายหมู่บ้าน อาจไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิด

สิ่งหนึ่งที่น่าสนใจคือ คนที่อยู่ซอย 4 มานานกลับดูคุ้นเคยกับบรรยากาศเหล่านี้มากที่สุด

นายบุญสนองเคยบอกกับเพื่อนบ้านว่า เขาไม่เคยเจอเหตุการณ์น่ากลัวอย่างที่คนอื่นเล่ากัน

สิ่งที่เห็นทุกวันมีเพียงความเงียบ

ต้นไม้ริมรั้ว

เสียงลม

และบ้านที่ยังคงตั้งอยู่เหมือนเดิม

บางครั้งเรื่องที่น่ากลัวที่สุด อาจไม่ใช่วิญญาณหรือสิ่งลี้ลับ

แต่อาจเป็นความทุกข์ของคนคนหนึ่งที่เคยเกิดขึ้นในสถานที่นั้น

จนกลายเป็นร่องรอยในความทรงจำของผู้คน

เช้าวันเสาร์ 5 ผ่านไปอย่างเรียบง่าย

ของไหว้ยังคงวางอยู่หน้าบ้านหลังเดิม

ลมเย็นยังพัดผ่านซอยเงียบ ๆ แห่งนั้น

และในขณะที่หลายคนกำลังรอเช็กข้อมูลเกี่ยวกับการเสี่ยงดวงในงวดถัดไป บางคนก็แวะเข้าไปดูที่หน้า /ตรวจผลสลาก/ ตามความเคยชิน

ส่วนเรื่องเล่าของซอย 4 ก็ยังคงถูกพูดถึงต่อไป เหมือนเก้าอี้ตัวเก่าหน้าบ้านร้างที่ไม่มีใครกล้านั่ง แต่ก็ไม่มีใครย้ายมันออกไปสักที…